“Howdaj” of Secrets

by. Ms. Silvana Salmanpour

 It is night and without you

I am alone with your memories

Come, I will pour all my memories into your lap

I will open my heart’s prairie violets for you

You are no stranger to my heart,  o “howdaj” of secrets

you are the glory of profound spring love,

flower

lovely blossom.

Come to receive all my

sympathy and affection,

Come to pour my rage and madness into your soul,

Come to tell you all of my

overnight inner pain

Come, I will disclose all my

nights deep pains

Come, I will transfer my rising

uproar to your calming heart!

My troubled and restless soul

needs your caress tonight,

So come

Only heaps of ashes remain

from the joyous flames of youth

and ecstasy

But if you come,

love will come again!

passion will flourish again!

and the blazing morning sun will rise again.!

You are a running river of love

You are the gentle breeze

Explosion of senses

In the presence of a green spring

Come

Without you I am a stranger in a shore-less world.

How amorously I need your embrace

O, poem!

You are the clear mirror of my

memory

Come to my pleading alcazar

tonight

My heart is lonely nest without

you.



کجاوه راز

 

شب است و بی تو

  من و خاطرات تنهاییم.

بیا که خاطره ها را به دامن تو بریزم

بنفشه زار دلم را به جلوه ی تو گشایم

تو در حریم دلم ,

  محرمی , کجاوه ی رازی

بهار عشق درونی

  گلی , شکوفه ی نازی

بیا که عاطفه ها را , به سینه ی تو

سپارم

بیا که خشم و جنون را , به جام جان

تو ریزم

بیا که رنج درون را , شبانه با تو

بگویم

بیا که شورش و هنگامه های بی

خبری را

برهنه بر دل آرامبخش پاک تو

بخشم 

بیا که روح پر آشوب و بیقرار من

امشب

نیاز سوی تو آرد

نوازش از تو بگیرد .

بیا که توده ی خاکستری نمانده بجا

بیش

ز شعله های فروزنده یجوانی و

ولی اگر تو بیایی

دوباره عشق بیاید

دوباره شور فزاید

دوباره شعله زنان آفتاب صبح

  بر آید.

تو رود جاری عشقی

عبور نرم نسیمی

هجوم آتش حسّی

حضور سبز بهاری

بیا که بی تو غریبم به بیکرانه ی

دنیا.

چه عاشقانه به آ غوشت آرزومندم

زلال آیینه خاطر منی ای شعر

به بارگاه تمنّای من بیا امشب

که بی تو سینه ی من , آشیان

تنهاییست.

سیلوانا سلمانپور