Lake

by. Ms. Salma (Rajathi Samsudeen)

Its face dark from pining,

the lake lies placid and still.

A few days ago,

you threw

your empty chalices into it

without a moment’s pause;

and the lake received them

without protest.

Another day,

you rinsed your ash-tray,

draining the ash in its waters

Even yesterday,

scorning our love

gone sour, you had spat

furiously on the water.

At all odd hours—heedless

of the time of day—

you dumped your wastes

there and cleaned yourself.

Today, recalling

none of this, you prepare

to slake your endless thirst.

This is no river to carry away

your toxic effluents in its flow;

but a lake, placid and still.

Water, gathered

in a stagnant pool,

hoards all, losing nothing

(Translated by N Kalyan Raman from the original poem, Aeri from the collection,

PachaiDevadai)



ஏரி

 

ஏங்கிக் கருமையுற்ற முகத்தோடு
ஏரி சலனமற்றிருக்கிறது

சில நாட்களுக்கு முன்
தயக்கமின்றி உன்னிடமிருந்து
காலியான மதுக்கோப்பைகளை
விட்டெறிந்திருந்தாய் அதில்
மறுக்காமல் பெற்றுக்கொண்டது
ஏரி

பிறகொரு நாள்
நீ புகைத்த சாம்பல் கிண்ணத்தைக்
கழுவிச் சாம்பலையும் கரைத்தாய்

நேற்றுகூடக்
கசந்துபோன நம் உறவினை


இகழ்ந்து எச்சில் துப்பினாய்
தண்ணீரில்

எந்தக் காலமொன்றில்லாமல்
எல்லாக் காலங்களிலும்
உன் கழிவுகளைக் கொட்டி
உன்னைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கிறாய்

இன்று இதில் எதையும்
நினைவுறுத்தாது
உன் தாகம் தணிக்கத் தயாராகிறாய்

உன் அசுத்தங்களை
அடித்துக் கொண்டுபோக
இது நதியில்லை
ஏரி

சலனமற்றுத் தேங்கிய நீர்
பத்திரமாய்ப் பாதுகாக்கும்
ஏதொன்றும் தொலைந்துபோகாமல்